Rotterdam, dinsdag – Tweeenhalf jaar na zijn laatste Nederlandse optredens in de Heineken Music Hall doet Bob Dylan in oktober Rotterdam aan. Lees het persbericht van Mojo:

BOB DYLAN IN AHOY

Op donderdag 20 oktober geven Bob Dylan en Mark Knopfler een concert in Ahoy Rotterdam. Mark Knopler zal het eerste gedeelte van de avond voor zijn rekening nemen, gevolgd door Bob Dylan na de pauze. De kaartverkoop voor dit unieke dubbelconcert start vrijdag 22 juli om 10.00 uur; officixeble kaarten zijn verkrijgbaar vanaf x8060,50 inclusief servicekosten.

De als Robert Allen Zimmerman geboren Dylan, kan met recht een levende legende genoemd worden. Met nummers als x93Blowinx92 in the windx94 en x93The times they are a-changinx92x94 vertolkte hij als geen ander de tijdgeest van de protestgeneratie in de jaren x9160, maar zijn invloed op de popmuziek reikt veel verder dan dit bewogen decennium. Dylan behoort tot de meest invloedrijke muzikanten van de twintigste eeuw. Met zijn persoonlijke en poxebtische teksten bracht hij de literatuur in de popmuziek en is hij een inspiratie voor vele generaties na hem. Dylan en zijn band speelden voor het laatst in 2005 in Ahoy.

Mark Knopfler vestigt zijn naam als topgitarist met zijn band Dire Straits. In 1996 start hij met x91Golden Heartx92 een eveneens succesvolle solocarrixe8re die al meerdere gouden albums telt. In Rotterdam treedt Knopfler op met zijn band bestaande uit Richard Bennett (gitaar), Guy Fletcher (keyboards), Jim Cox (piano), John McCusker (viool), Mike McGoldrick (fluit), Glenn Worf (bas) en Ian Thomas (drums). Knopfler speelde in 2008 voor het laatst in de Rotterdamse concertzaal.

BOB DYLAN AND HIS BAND PLUS MARK KNOPFLER

Donderdag 20 oktober 2011
Ahoy – Rotterdam
Entree: x80 60,50, x80 64,90, x80 75,90, x80 82,50,- (incl. servicekosten)
Aanvang: 20.00 uur

Kaartverkoop start aanstaande vrijdag om 10.00 uur via: http://www.livenation.nl/ en 0900 – 300 1250 (45 cpm).

Dylans eigen site bevestigt het concert in Rotterdam:

Rotterdam, woensdag x97 Even naar Parijs: altijd leuk. Zeker als NS Hispeed om zijn vijftienjarig bestaan te vieren een actietarief hanteert. Een enkeltje kost vijfentwintig euro, heen en terug ben je dus niet meer dan vijftig euro kwijt. 'Nu tickets boeken' kan via een knop in de e-mail die de exploitant van Thalys aan zijn klanten stuurde.

Maar iedereen wil wel voor bijna nop naar Parijs, dus liep het systeem van NS Hispeed vast. Althans, dat is wat een mevrouw van de helpdesk mij vanochtend uitlegde. Ik belde omdat het mij niet lukte om voor het actietarief drie retourtjes te boeken. Het aanbod was er wel:

Als ik de aangevinkte reizen wilde boeken, kreeg ik dit scherm:

Dit euvel deed zich voor bij alle reizen met oranjeblokjes (actietarief), ook op andere dagen en op andere tijdstippen.

De mevrouw van de helpdesk wilde mijn conclusie niet onderschrijven dat mij een (Franse) worst werd voorgehouden die elke keer als ik wilde toehappen niet bleek te bestaan.

Vanochtend stuurde NS Hispeed dit mailtje:

Nieuwe kansen?

Welnee, het resultaat bleef hetzelfde. Voor vijftig euro per persoon heen en weer naar Parijs bestaat in elk geval niet op de dagen dat we zouden willen gaan, ook al doet de website het met die oranjeblokjes wel zo voorkomen.

Goed, dan betaal je toch iets meer? Maar zelfs het alternatief van vierentachtig euro per persoon (achtenzestig procent duurder) werkte niet en als de kaartjes meer dan honderd euro moeten kosten is het leuke er wel van af.

We gaan dus maar met de auto.

Rotterdam, dinsdag — Op zijn website gaat Bob Dylan in op de kritiek die hem ten deel viel na zijn recente optredens in China. Vooral in een column van Maureen Dowd in The New York Times moest hij het ontgelden. Zij beschuldigde Dylan ervan dat hij zich had laten censureren.
Hijzelf zegt: 'As far as censorship goes, the Chinese government had asked for the names of the songs that I would be playing. There's no logical answer to that, so we sent them the set lists from the previous 3 months. If there were any songs, verses or lines censored, nobody ever told me about it and we played all the songs that we intended to play.'
Ik geloof hem.

Rotterdam, zaterdag – NRC Handelsblad (of NRC Weekend, zoals de krant zich tegenwoordig op zaterdag noemt) brengt vandaag een hele pagina over de kleine tentoonstelling Hipstamatic. Retrofoto's met je iPhone App die tot en met 26 juni is te zien in de Kunsthal. Een van de bij het verhaal van Birgit Donker afgedrukte hipsta's is van mij; dezelfde foto die het omslag siert van het boek blurred view waarin ik tachtig hipstamatics bijeenbracht en dat vanaf maandag in de Kunsthalshop te koop is.

Rotterdam, dinsdag — Tom Lanoye schrijft  het Boekenweekgeschenk 2012. Het thema van de Boekenweek die volgend jaar op 14 maart begint, is Vriendschap en andere ongemakken. Dit maakte de CPNB zojuist bekend.

Tom Lanoye (Sint Niklaas, 1958) debuteerde in 1980 als dichter. In 1985 verscheen zijn prozadebuut, het autobiografische Een slagerszoon met een brilletje. Voor zijn laatste roman Sprakeloos (2009), ontving hij de Henriëtte Roland Holst-prijs en de Gouden Uil Publieksprijs. De laatste Vlaamse auteur die het Boekenweekgeschenk schreef was Hugo Claus in 1989. Hubert Lampo (1969) en Marnix Gijsen (1978) gingen hem voor.

Foto Stephan Vanfleteren

 
Rotterdam, donderdag – Wat ik ook vond: een van de foto’s die ik in 1980 in New York maakte van Truman Capote toen hij zijn nieuwe boek Music for chameleons zat te signeren. Ik had de advertentie gespot in de krant en was erheen gegaan. Er stond niet eens een erg grote rij. De schrijver droeg een hoed, misschien omdat het ’s zomers in New York binnen kouder is dan buiten. Het was 21 augustus; ik bewaar de advertentie in mijn gesigneerde exemplaar van het boek.

Rotterdam, donderdag – Voor iets waar ik mee bezig ben, zocht ik de recensie die ik schreef over een concert van Lou Reed in de Doelen. In een stalen archiefkast in de kelder bewaar ik knipsels van vroeger. Niet de ideale plaats om oude kranten en foto’s te bewaren: als je een la opentrekt, walmt een muffe geur je tegemoet; het papier voedt een interessante schimmelpopulatie en de foto’s plakken jammerlijk aan elkaar.
Eigenlijk moet ik de boel, nu het nog kan, digitaliseren. Aan de andere kant: ik hoef toch niet alles te bewaren?
Maar wéér aan de andere kant: ik heb mijn stukje over Lou Reed wél gevonden. Weliswaar pas de tweede keer dat ik naar de kelder afdaalde en dan nog op de allerlaatste plek waar ik keek. Onder een paar plastic tassen waar weer andere papierzooi in wordt bewaard lag de inhoud van de hangmap ‘R’.
Op het knipsel heb ik de datum genoteerd: 6 maart 1975. Het concert was dus op 5 maart, een woensdag. Ik meende me te herinneren dat Lou Reed er die avond maar een potje van had gemaakt en dat hij stoned, high of dronken (of alledrie) over het podium zwalkte, maar in mijn toenmalige hoedanigheid van poprecensent had ik het over ‘indrukwekkend en beheerst’ en ‘genuanceerd’ spel. Alleen keek hij zijn publiek niet aan — nou, zo ken ik er wel meer.

Hier een ANP-foto van het concert. (Vreemd trouwens, die woordafbreking in de kop.)

Rotterdam, woensdag – Doordat ik over 45-toerenplaatjes schreef, moest ik denken aan Lodi. Lodi was de buurjongen van oom Cor en tante Co met wie ik omging als we in Geldrop met vakantie waren, een paar weken in de zomer; later ook als ik alleen bij oom Cor en tante Co logeerde. Oom (wij zeiden 'ome') Cor was bij de politie (wij zeiden dat hij 'een politie' was), tante Co speelde piano en was badpakkenmodel bij de Tweka. Haar gierigheid was legendarisch, mijn moeder heeft er tot haar dood haar verbazing over gespuid hoe iemand zo gierig kon zijn, maar ik koester mijn herinneringen aan mijn Geldropse jongenszomers. Cor en Co woonden in een houten huis aan wat in een Engels dorp 'the green' zou zijn geweest, maar hier Molenakker heette: een langgerekt ovalen grasveld in het midden, eromheen de straat met villa's aan de ene zijde en de houten huizen twee-aan-twee daartegenover, één in- en uitgang naast de als stompe toren gedachte sigarenfabriek en, inderdaad, een molen aan het andere einde, een witte molen waar oom Cor de brokken kocht voor teckel Heidi die mij een keer in mijn rug beet omdat ik een haar onwelgevallig grapje had gemaakt. Een teckel met lange tenen. Achter de houten huizen was het spoor; hier raasden een paar keer per uur de treinen die Eindhoven met Venlo verbonden voorbij. Lodi en ik stookten vuurtjes in de spoorgreppel. Lodi heette eigenlijk Lodewijk, maar dat weet ik eigenlijk niet eens zeker: oom Cor noemde hem zo, misschien omdat hij een politie was; voor mij was hij Lodi. Mijn vader kende zijn vader uit militaire dienst, ze waren allebei in Indië geweest. Oom ('ome') Henk had uit Indië tante Nans meegenomen en zij had Aleid, Lodi, Yvonne en Coco gebaard, de buurkinderen van oom ('ome') Cor en tante Co. Elke zomer als we er met vakantie waren, was tante Nans dagenlang bezig met het bereiden van een rijsttafel waarvan de kinderen werden buitengesloten. Lodi was van mijn leeftijd. Behalve met vuurtje stoken hielden we ons bezig met het aanleggen van radioverbindingen tussen het huis van tante Co en ome Cor en het hunne, waar veel draad aan te pas kwam en koptelefoons van de legerdump. Als we heel hard riepen, konden we elkaar horen doordat onze kamers van elkaar waren gescheiden door een houten wand. We zongen 'she's an angel in the sky' want we dachten dat Elvis dat ook zong. Ook gingen we naar het zwembad, maar er waren dagen dat ik liever achter de typemachine van ome Cor zat die op een kamer pal onder het dak stond en waar de temperatuur dientengevolge grote hoogten bereikte. Ik hoorde mijn ouders roepen: 'Kom naar beneden, het is zo lekker buiten', maar ik bleef ijzerenheinig doortypen; thuis hadden we geen schrijfmachine. Ik weet niet wat Lodi op zulke dagen deed. Er waren ook uitjes met de kinderen van Geldrop: met een bus vol zachte g's naar Amsterdam. Was Lodi daarbij? Waar het nu om gaat, is dat ik een keer waarschijnlijk in mijn eentje bij ome Cor en tante Co logeerde en dat Lodi zei: 'Laten we naar mijn tante' (een zus van zijn vader neem ik nu aan) 'gaan want die heeft mooie platen.' Ik droeg al een bril dus ik was ouder dan negen, maar voor het overige verkeerde ik nog in mijn oerstadium, want bij 'mooie platen' dacht ik aan afbeeldingen van kruisvaarders op weg naar Jeruzalem, de moord op Floris V, de ontdekking van Amerika, flora en fauna van het Amazonegebied en de aanleg van de Afsluitdijk zoals ik die van school kende. Beste merkwaardig eigenlijk dat iemand zijn tante er zulke platen op nahield, dus ik vroeg nog aan Lodi of zijn tante misschien juf was, waarop hij mij met zijn zwarte ogen aankeek alsof hij zeggen wilde: 'Wat hebben die platen met school te maken?' Begrijpelijk, achteraf. Hij bedoelde al de hele tijd: platen, grammofoonplaten. Dus toen we bij zijn tante waren, liet hij mij het platenkoffertje zien waar zo'n twintig singles in zaten, of misschien waren het er dertig. Ik kan me niet één artiest, niet één nummer herinneren – het moet 1962, 1963 zijn geweest. Eén jaar, twee jaar later wist ik wat een mooie plaat was en dat die niet per se op school aan de wand hoefde te hangen.